uitgenodigd

een lage wolkenflard schuift vormvast en stil
spoorloos met scherpe chirurgische precisie
tussen twee bekende sterrenbeelden door
om daarna uit het frame van mijn venster
te verdwijnen

ik hoor zwanen met
zwiepende vleugels
hees fluitende stem
meevliegen met die ene verdwenen wolk
tot ook zij weg zijn
Weemoed
Weltschmerz
Kan nauwelijks bevatten
Hoe onze diep geliefde gewonde wereld
zulk een barmhartige schoonheid voortbrengt
Onbevangen en onbesmet komt het daglicht
de sterren wegvagen en nodigt mij uit
om vanuit mijn huilende hart
op te staan en dan moedig
te doen wat ik kan

Wat vind jij?