Levenskunst

Het leven is een weefsel van enerzijds volkomen onverwachte wendingen en anderzijds een naar het zich laat aanzien relatieve rust en haast aangename saaiheid, die als schering en inslag houvast zoeken bij elkaar. Je kunt ideeën hebben, dromen, wensen, plannen en dan plots sta je voor het volkomen onbekende dat al die plannen naar de prullenbak verwijst.

Vorige week voelde ik mij niet goed. Donderdagmiddag begon dat. Vrijdag was ik plots doodziek. Dinsdag was ik in het ziekenhuis bij de neuroloog. Vandaag was ik terug bij de huisarts. En maandag ga ik opnieuw naar de neuroloog. Ondertussen ben ik bloedverdunners gaan slikken.

Want niet alleen kunnen de artsen niet uitsluiten dat ik door een TIA ben getroffen vorige week donderdag, ze vinden dat zelfs aannemelijk. “Er is in elk geval wat aan de hand wat invloed heeft op je hersenstam.” zei de huisarts “Waarschijnlijk een CVA.”

 

Ik ervaar daar een merkwaardige kalmte bij. Ik kan niet veranderen wat is gepasseerd. Ik kan wel volop aan de gang om erger te voorkomen. Die keuze was gauw gemaakt. Worries zijn onhandig en weinig zinvol. Slapen, opknappen en voorkomen is het devies. En glimlachen om de koolmees die handig spinnetjes van de gevel plukt.
Ik voel me wat aangeslagen, maar tegelijk is het interessant om te zien hoe mijn hele wezen aan de gang gaat om zich in te richten op overleven. Sterke instincten die loskomen in dit soort momenten. En de fabric of life houdt. De aangename voorspelbaarheid dwars door de opeenstapeling van verrassingen geweven, veert licht onder mijn wat wankele voetstappen.

 

Het enige wat ik echt kan doen, of het nou periodiek saai is of dat het volkomen onverwachte zich voordoet, is vol verwondering bezien en handelen zoals dat nodig is. Elke situatie opnieuw beoordelen en me schikken en aanpassen aan de werkelijkheid in plaats van de werkelijkheid proberen in mijn plannen te persen. En in die steeds nieuwe werkelijkheid de ruimte vinden en ervaren om het goed te hebben. Dat is levenskunst.