Witte bloemen

De moeder van een buurvrouw waar ik goed mee omga, en cursist is overleden. Ze is een paar dagen naar Duitsland om te doen wat er zoal te doen is allemaal rond een crematie van een ouder.

Ik ben net haar plantjes aan het water geven, wanneer ze weer thuiskomt. Ik geef haar een knuffel en we praten even. Ze is opmerkelijk rustig, maar ieder verwerkt verlies en verdriet op een eigen manier.

Bloeiende jasmijn voor kapel

Binnenkort gaat ze weer terug naar Duitsland voor de crematie en voor het bijzetten van de urn. Of ik weer haar plantjes…. ? Natuurlijk wil ik dat.

jasmijnbloesems in vaas voor scroll met Hartsoetra en KanzeoZelf weer thuis snijd ik een paar geurige takken jasmijnbloesem van de struik voor de deur. Ik maak de vaasjes bij het boeddhabeeld beneden en voor de rol met Hartsoetra en Kanzeon in de zendo zorgvuldig schoon en ik maak ze op met deze fraaie, tere en kenmerkend geurende witte bloemen. Wit, de kleur van de rouw in het boeddhisme.

Als ik de takken voor Kanzeon langs schik, raak ik kort verstild. Kanzeon, zij die de tranen van de wereld hoort…

 

Dat lijkt mij de kern van het Boeddhisme te zijn: een goede vriend kunnen zijn van ieder die dat nodig heeft in heel je voorkomen, gedrag en al je woorden. Je bent die vriend precies wanneer je de tranen van de ander hoort, ook wanneer ze niet vloeien.