Door de bomen het bos niet meer zien

De vier groepen die bij Zenzo op dit moment les hebben, betekenen onder andere dat ik meer mediteer dan voorheen. In elk geval elke maandag- en woensdagavond vier maal naast mijn gewone routine van twee maal per dag. Dat niet alleen, ik ben ook intensief bezig met de inhoud voor de introductiecursus. Het schrijven van de syllabus die we gebruiken —en die ook behandeld wordt op dit moment in de doorgaande groepen zodat straks alle cursisten waarmee Zenzo is begonnen, een gelijke context hebben— en het voorbereiden van de oefeningen die we in de lessen doen en ook die ik de cursisten meegeef als huiswerk.

Ik doe alle oefeningen eerst zelf uiteraard. Meerdere malen. Ik time hoe lang ik ergens mee bezig ben. Ik neem mijn stem op om terug te horen hoe ik klink wanneer ik de Hartsoetra reciteer. Ik oefen de introducties en probeer me voor te stelen welke vragen ik kan verwachten.

En tussendoor loop ik met de hond. Doe ik boodschappen. Poets ik de WC en dweil ik de vloeren van heel het huis en werk ik in de tuin. Alles doe ik met veel genoegen en veel overgave.

Mediteren doe ik op dit moment niet met het tellen van mijn adem, maar met Níet. Wéten… op elke uitademing. Wanneer ik in de tuin werk… Níet. Wéten… Wanneer ik de vloeren dweil… Níet. Wéten… Wanneer ik met tassen vol boodschappen naar huis loop… Níet. Wéten… en ik hoor daarbij de stem en kenmerkende intonatie van Jiun roshi van de Noorder Poort, omdat zij dit als startoefening opgeeft aan alle deelnemers van elke Sesshin weer.

Wanneer ik dan met de hond het bos in trek, ontspan ik. Ik ruik, proef de lucht. Ik voel de koelte én de warmte op mijn huid. Ik zie hoe mijn ogen centimeters verder van de grond zijn verwijderd als ik schoenen aan heb. Ik voel mijn schoenen rond mijn voeten en hoe de grond mij draagt, stap na stap. Ik laat me overvallen door kleuren en geuren en de bobbels in het bospad.

En steeds vaker zie ik letterlijk door de bomen het bos niet meer. Ik zie alles, alles. Alle kleinste gekste details die dan geen details meer zijn. En ik zie helemaal niets. Ik kijk alleen nog maar. Een naamloos kijken. Een naamloos ruiken en proeven en voelen. Mijn stappen één voor één zonder iets te passeren. Precies zoals dat voelt na een intensieve retraite. Les geven inclusief alles, blijkt één voortdurende retraite te zijn.

Het resultaat is gewaarzijn. Één groot Ooohhhh… bij alle nieuws dat zich aandient in weer een stap. Vol verwondering stap ik door de wereld.

 

Tot de hond enthousiast tegen me opspringt en me uitdaagt zijn stok af te nemen. Dan heeft alles weer een naam, valt alles op zijn plaats en heb ik maar één ding te doen: spelen met de hond.

Ik gun iedereen een geweldig voorjaar met niets te zien, niets te horen, niets te ruiken, niets te doen. Geniet er van.

_/|\_