‘De Weg van de Folder’

Vanmiddag loop ik de laatste stapels met folders door het laatste stukje van Oosterwolde waar die nog niet zijn bezorgd. Het is helder en rustig weer vandaag. De afgelopen tijd is dat wel anders geweest, ook of misschien juist tijdens het lopen van de folders.

Folders lopen. Iets wat ik sinds mijn prilste pubertijd niet meer had gedaan. En er leek niets veranderd te zijn sindsdien. Of…

schoenen en tas met folders

Enthousiast begon ik. Mijn droom, een zen en meditatiecentrum leiden, was aan het uitkomen. De regen en wind deerden me niet. Het gewicht van de folders in die tas om mijn schouder, droeg ik met genoegen. De gloeiende trots op wat ik had gedaan tot nu toe, op wat ik mogelijk had gemaakt, hield me warm. Het hondje leerde vlot om mij te volgen, ieder tuinpad in en uit, in en uit, in en uit… We waren een goed duo zo.

 

In de klassieke zen-oefening is Samu een belangrijk begrip. Samu is meditatief werk. Meditatief werken in de tuin bijvoorbeeld. Of stofzuigen, schuren en schilderen, afwassen. Maar ook die 90% van je dagelijkse kostwinning waar je eigenlijk je baan nooit om bent begonnen. Het werk dat je met hetzelfde gemak kunt uitvoeren als waarmee je je tanden dagelijks poetst. Dat werk is bij uitstek geschikt voor meditatie.

Het is namelijk werk waar je hoofd zich niet mee bezig hoeft te houden. Je gedachten nemen hun kans en gaan tijdens het werk alle kanten op. Je moppert over het werk zelf, je bent bezig met het maken van een boodschappenlijstje, je schrijft die belangrijke email alvast.
Eigenlijk ben je tijdens je werk alles aan het doen, behalve dat waar je mee bezig bent. Zen nodigt je uit om het anders te doen: alleen dat doen wat je aan het doen bent. Dat wat je doet, helemaal doen.

 

Na een aantal uren lopen in de tweede dag folders rondbrengen, sloeg mijn aanvankelijk enthousiasme om. Ik kreeg een hekel aan de regen en kou. Ik voelde mijn spieren vermoeid raken en verstijven. Ik had kleine en grotere blaren van de vorige dag.
Ik maakte een hele studie van de huizen en brievenbussen. Sommige huizen leken geen brievenbus te hebben. In het begin zocht ik nog, maar later dacht ik Zak er in. Jouw verlies. Sommige brievenbussen waren een eind op het erf geplaatst en vertelden pas op het aller-allerlaatstemoment dat er geen reclame in mocht. In het begin liep ik dan terug. Nu begon ik te mopperen op de empathieloze manier van het plaatsen van bus en sticker. En later stak ik prompt de folder gewoon in de bus. Had je me maar niet moeten laten omlopen. Sommige brievenbussen gingen moeilijk open door borstels en geveerde kleppen aan de buitenkant én de binnenkant. Ik moest soms echt worstelen om een folder naar binnen te krijgen. En heel af en toe raakte mijn hand daarbij klem in de bus. Die kreeg langzaam een dikke bult op de rug met een grote blauwe plek.
Sommige huizen lagen op lastigere plekken, wat afgelegen van de route. Als ik na enkele minuten lopen daar dan aankwam om geen bus te kunnen vinden of een sticker met ‘Nee-Nee’, dan zakte de moed me af en toe goed in de natte schoenen.

Het is dat het moest, en dat twee vrienden van me ook voor me aan het lopen waren met de folders, anders had ik het opgegeven. Wat is Oosterwolde groot, als je er lopend doorheen moet, door alle straten, in alle wijken, langs alle huizen.

Er gebeurde bovendien niet veel. Ik kreeg weinig respons. Ik zag de bezoekersaantallen op deze site niet belangrijk toenemen. Ik kreeg maar erg weinig aanmeldingen voor de proeflessen. Er gebeurde niet wat ik had gehoopt, noch wat ik had verwacht. De teleurstelling daarover bracht me aan het twijfelen. Wil Ooststellingwerf dit wel? Is Ooststellingwerf wel groot genoeg om een cursus vol te krijgen? Is mijn aanpak wel goed?
Ik lag wakker ’s nachts. Ik rekende nog eens door welke omzet ik ook weer nodig had om minstens €700 netto aan inkomen te hebben, voor huur en eten. Ik zweette en mijn bloeddruk was hoog, bleek toen ik bloed ging geven in Drachten.

 

Kerst 2013. Een dag niet lopen, juist toen het mooi weer was. Een dag rust, genieten van andere dingen. En na tweede Kerstdag een paar dagen er uit. Even helemaal anders, helemaal niets doen. Opladen, afstand nemen tot die folders niet meer bestonden.

Na die break pakte ik enigszins onwillig de zware tas vol folders op voor een nieuwe ronde. En het regende weer.

Er was iets veranderd. De regen was nog net zo nat en de wind was nog net zo kil. De tas was niet minder zwaar dan eerder. De blaren waren nog niet allemaal helemaal genezen.
Ik ontmoette een jongetje dat scheldend vuurwerk aan het wegvegen was. In de regen. Boos. Het manneke vloekte er werkelijk op los. Ik gaf een folder aan zijn broertje die in de deuropening van hun huis stond. Het ventje dat aan het vegen was, vroeg waar die folder over ging. Mediteren antwoordde zijn broertje.

Ha! reageerde de eerste Ha! Die kunnen we meteen mee verbranden. Hij dichtte mediteren enkele vervelende ziektes toe en begon toen met uitlachen. Hahaha, meditatie! Wat een suf gedoe! Welke sukkels doen dat nou! Mediteren, op de brandstapel er mee!

Het regende dat het goot. Ik probeerde voor de zoveelste maal een folder droog in weer een volgende brievenbus te krijgen. Ik hoorde hoe dat mannetje raasde en tierde en liep te stampvoeten. Tjé, wat heeft dat ventje het zwaar. Wat is het ook naar af en toe om puber te zijn. was alles wat ik dacht.

En ik liep weer door.

 

Het lopen met folders was Samu. Ik was alleen nog aan het lopen met folders. Wat er buiten mij gebeurde ging niet langer over mij. Het had met mij niets te maken en ik had met ‘het’ niets te maken. Ik liep niet langer voor mijzelf. Nico Tydeman zei ooit bij een zenweekend Als je ergens geen zin meer in hebt, ga dan vooral door. Op dat moment doe je het namelijk niet langer voor jezelf, maar voor het geheel. En hij had gelijk natuurlijk.

Wat ik toen niet wist is dat na zo’n kanteling —niet langer voor jezelf iets doen, maar toch doorgaan en dus voor het geheel bezig te zijn— het geheel zich ook aan jou geeft! Tijdens het lopen nu, zag ik fraaie voortuintjes, speelgoed van kinderen, vogels die scholen in de struiken en toch zongen dat het een lust was. Vriendelijke mensen groetten mij en ik groette oprecht terug, blij met iedere ontmoeting. Een hondje sprintte op mij af en deed zijn waaktaak met bijzonder veel overgave, tot ik hem kon verleiden tot een knuffel.

Mijn tas werd lichter en lichter tot hij leeg was. Het avondeten smaakte mij bijzonder goed, terwijl mijn schoenen stonden te drogen, krantenproppen er in en op afstand van de radiator. Hond lag tegen mij aangedrukt. Ik had gelopen. Ik had ‘De Weg van de Folders’ gevonden en was hem helemaal gegaan.

 

Dit is wat meditatie voor je kan doen. Wat een zen-training voor je kan betekenen. Dit is wat ik iedereen gun.

Interesse? Geef je op voor een cursus of eerst een vrijblijvende en gratis proefles! Tot gauw.